Babamın hastane koridorunda öğrendiğim şey

Babam geçen ay kalp krizi geçirdi. Yoğun bakımın önünde plastik sandalyede üç gece geçirdim. Hayatımda bu kadar uzun süre hiçbir şey düşünmeden oturmamıştım. İnsanlar gelip geçiyor, hemşireler isimleri okuyor, bir adam her sabah aynı köşede dua ediyordu.

Üçüncü gece annem uyuyakaldı, ben de babamın ceketini ödünç aldım. Cebinde benim ilkokul karne fotokopim vardı. Yıllar önce ona verdiğim, zayıf notlarımın olduğu o kâğıt. Niye sakladığını hiç sormadım. Şimdi sormaya korkuyorum.

Babam iyi, taburcu oldu. Ama ben o koridorda bir şey öğrendim: bazı insanlar sevgilerini söylemeden, cebinde eski bir kâğıt taşıyarak gösteriyor. Bunu fark etmek için bu kadar beklediğim için kendime kızıyorum.