aldatılmak o kadar korkunc bir duygu ki hala nasıl atlatabilmisim bilmiyorum

o anki hissettigim tum yogun duygulari hatirliyorum ve insanları teselli ederler ya hani "bunun dis guzellikle alakasi yok adriana lima sahkira bile aldatildi" diye, teorikte ne kadar mantıklı gelse de kendini yetersiz hissettiigin o anlarda duygularina erismesi bi o kadar zor teselli cumleleri siralaniyordu fakat benim tek hissettigim sey o kizlardan daha mi kilolu, daha mi alımsız daha mi az cekici oldugumdu. ne kadar yetersiz ve eksik hissettigimi hatirliyorum ve sanki aldatilmak benim sucummus gibi aldatana bunun icin bir hak ehliyeti vermek ve aylarımın zehir olmasi. oysaki yeterli guzelligin fazlasi kisiyi mukemmel yapmaz, aslina bakarsan da hicbir insan kusursuz degildir fakat sadik olan , temelinde, guzel olandan daha da kusursuza yakindir. bunu fark edene kadar aldatilmayi hazmetmek icin cok aglamam ve cok yalniz kalmam gerekti ve hakkimi hala helal etmekte zorlaniyorum. ama bi yandan hala cok da seviyorum. sevdigim icin kendime ne kadar kizsam da sevginin onla alakali bi kavram degil, benle alakali bi kavram oldugunu da biliyorum. onun icin ne kadar cabaladigimi asla fark edemeyecek de olsa hicbir zaman insanlarin "sana bunu nasil yapabildi" demesine izin vermicem. cunku ozunde sorunun nesnesi hatali ve yanlis. zaten teorikte ilgi ve sadakat gorsem bile pratikte bu sadakatten yoksun oldugum icin kaybettigim bir sey yoktu, cunku aslinda hcbir zaman kazandigim vir sey de yoktu. fakat onun guvenim de dahil tum sevgime sahip olusu onu kazancli yaparken bunu yitirmesi asil kaybedenin o oldugunu ortaya koymaz miydi? cocukken icinde kalan o dev supriz yumurtalari bulabilmek icin iki sehirdeki tum marketleri de gezen bendim, tum parami ona harcayip -kiz halimle- o mutlu olsun diye onu sehir sehir takip eden ve final haftamda bile onunla sehir disinda konsere gitmeyi kabul eden bendim. benim kazancim yoktu fakat kendimden verdigim tonlarca feragat vardi. ben belki zamanimi ve maddi manevi bazi unsurlari daha yitirdim fakat onun yitirdigi sey benim sevgim ve emegimdi. o yuzden insanlar bana dedi "sana bunu nasil yapabildi?" onlari her defasinda duzelttim. "bana bunu nasil yapti degil. zaten benim ortada bi kazancim degil; sandiklarim, yanilsamalarim var. asil soru su: kendine bunu nasil yapabildi?" cunku artik biliyorum ki kisinin boylesi bi sonsuz sevgiyi ve ilgiyi hunharca harcamasi icin kendisinden bi hayli nefret ediyor olmasi lazim. fakat sunu da bilmeli ki onun bana sadece bir sadakat, sevgi ve ozur borcu yok. ayni zamanda aldatildigim zaman kendimi yetersiz hissedip en guzel zamanlarimi harcadigim her an icin bir zaman borcu var. ve odeyemeyecek olmasi, hayati boyunca kendini bana hep borclu kildiracak. ve ona destek cikan annesinin kefaleti bile o borcu odemesinde yeterli olmayacak. zamanla kendinden eksilecek. iste ilahi adalet budur.