Sessizce istifa ettim, kimse fark etmedi

Dört yıl çalıştığım şirketten geçen hafta ayrıldım. İstifa dilekçesini verdim, İK “hayırdır?” dedi. “Daha iyi bir fırsat” dedim. Aslında öyle bir fırsat yok. Sadece artık dayanamıyordum.

Son gün masamı topladım. Kimse gelmedi. Bir arkadaş “görüşürüz” dedi, o kadar. Asansörde ağlamamak için kendimi zor tuttum. Dört yıl, bir asansör yolculuğuna sığdı.

Şimdi evdeyim. Bir haftadır uyuyorum, kitap okuyorum, yürüyüşe çıkıyorum. Korkuyorum da. Ama ilk kez uzun zamandır kendime ait bir sabahım var. Belki bu da bir başlangıçtır. Bilmiyorum. Deneyeceğim.