Annemle aynı evde yaşıyorum ama kendimi çok yalnız hissediyorum

Babam vefat ettikten sonra annemin yanına taşındım. Mantıklıydı: hem o yalnız kalmasın hem kira derdi olmasın. İki yıldır aynı evdeyiz.

Ama akşamları iki ayrı odada, iki ayrı televizyonla oturuyoruz. Gün içinde konuştuğumuz tek şey “yemek yedin mi?” oluyor. Ben işten yorgun geliyorum, o kendi düzenini istiyor. Yanlış anlaşılmasın, birbirimizi seviyoruz. Sadece konuşmayı unutmuşuz.

Bazen odama çekilip telefonumu saatlerce kaydırıyorum. Evin içinde bir ses olsun istiyorum ama ne diyeceğimi bilmiyorum. Yalnızlık, kimsenin olmaması değilmiş. Yanında biri varken de olabiliyormuş.