hislerimle başa çıkamıyorum

terapi alıyorum. terapinin bir şeyleri çözeceğine inanarak başladım. sanki doğduğumdan beri değersiz ve yalnız hissediyorum. etrafımda hep insanlar oldu, yakın hissettiğim zamanlar da oldu -ki o zamanları çok özlüyorum- ama son birkaç senedir hiçbir şey aynı hissettirmiyor.
herkes sanki hayatıma hayatımdan çıkmak üzere giriyor. böyle düşünmekten yeni insanlarla tanışma isteği duyamıyorum. insan ilişkilerine bir deneyim gözüyle de bakamıyorum çünkü hayatıma kim girip çıksa aldıkları kattıklarından beş kat daha fazla oluyor.
duygusal olarak çok zorlanıyorum. çok çaresiz hissediyorum. yaklaşık her iki üç günde bir ağlama krizleri geçiriyorum. terapi de nafile. bu konuda başka ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
gerçeklikten ve insan ilişkilerinden kaçmak için sürekli kitap okuyup film izliyorum. yakın arkadaşlarıma bile yabancıyım artık.
bu sene notlarım da düştüğü için elimde kendime dair değerli hiçbir şey kalmadı. hayata daha sıkı tutunmak için bir amacım olsa keşke. sığınabileceğim hiçbir şey yok. günü çıkarmak üzerine bir hayat yaşamak acı veriyor.