ben kendimi nereye koyayım

ait olduğum yeri bilememenin verdiği huzursuzluk içerisindeyim. kendimi doluya koysam almıyor boşa koysam dolmuyor. yazın 3 4 ay boyunca neredeyse her gün konuştuğum biri vardı. iki yaş küçüktü benden. erkek olduğu için biraz absürttü bizim için. konuştuk,konuştuk,konuştuk... sonra bi gün birden bire bitti bu konuşmalar. ben de o sırada tüm sosyal medya hesaplarımı kapatıp kendi iç dünyamla cebelleşmeye başlamıştım. konuşmadığımız dakikalar saate saatler güne günler aya dönüşmüş ve ben tamamen ümidimi kesmişken bir bildirim düştü telefonuma. 2 3 gün konuştuk yeniden hiçbir şey olmamış gibi. ama ben kötü bir surecteyken o da meger çok iyi şeyler yasamamis. tam yelkenleri suya indirecekken bambaska vaatlerle kesti konuşmayı. hala kalbimde ve şiirlerimde o vardı geçen haftaya kadar. ortak bir grupta zaten daha önce de şüphelendiğim bi kızla gereğinden fazla samimi bir konuşmasını gördüm. yerimi yeller almıştı çoktan. bize gitmek düştü hem kendimden hem ondan