neden yalnızım

ben yıllardır yalnızım tanıştığım kimseyle dikiş tutturamadım. görüştüğüm erkekler hep ya arkadaşlarıma yöneldiler ya da beni aylarca oyalayıp başkalarıyla ilişkiye başladılar. ben de herkes gibi sevmek sevilmek istiyorum fakat olmuyor. gerçekten sevilemeyecek, çaba göstermeye değmeyecek biri olduğumu düşünmeye başladım.

en son ilişkim çok kötü bitti ve o ilişkide sürekli olarak kaşar muamelesi görüyordum. aslında sevilmeye layık birisi değilmişim de o bunu bana lütfediyormuş gibi davranıyordu. buna inanmıyordum ama ona yıllardır olan zaafım ağzından çıkan her söze inanmama sebep oluyordu ve bir yerden sonra buna ikna oldum. çocuktum, normalde böyle şeyleri o zaman da yutacak biri değildim ama onda bunu yapamadım işte. zaten sonrasında ilişkimiz o kadar iğrenç bitti ki anlatamam. bu ilişki beni çok yıpratmıştı ve şiddetli anksiyete yüzünden insan içine çıkamamış, aylarca eve kapanmıştım. çünkü herkesin hakkımda iğrenç düşüncelere sahip olduğuna inanıyordum. söylediğim her şeyin altında bir art niyet aranacağından korkuyordum ve sosyal hayatım tamamen bitmişti. aylarca terapiye gittim fakat hala aşabildiğimi söyleyemem. "ya biriyle tanıştığımda, ona bağlandığımda bir anda iğrenç bir insana dönüşürse" korkumu aşamıyorum çünkü yıllar boyunca platonik olduğum adam sevgili olduğumuzda bana bunları yapmıştı ama benim gözüm kör olmuştu. oysa bunca yıl ideal erkek tanımım onun etrafında şekillenmişti. şimdi ise her şey çok anlamsız geliyor.

hala birileriyle tanışıyorum ama karşıma hiç entelektüel, centilmen, komik, iletişimi güçlü ve sorumluluk sahibi biri çıkmıyor. açıkçası tanışıp biraz mesajlaştıktan sonra belli bir izlenime varıyorum ve o kişiyle buluşmaya bile vaktimi harcamıyorum. bir anda konuyu cinselliğe çekmeye çalışmaları, bomboş ve yüzeysel sohbetler kurmaya çalışmaları, farklı ilçede yaşamayı bile uzak mesafeden saymaları vs. soğutuyor beni ve sohbeti bitiriyorum.

20'li yaşların başındaki adam da aynı, 30'larındaki adam da aynı. kendime uygun birisini bulduğumu zannettiğim ve çok hoşlandığım oldu, fakat görüşmeyi kestiğimizde benim tanıştırdığım yakın kız arkadaşımla sevgili oldular. bu başıma ilk kez gelmedi, defalarca geldi. kimi arkadaşım sınırını çizdi, kimisi ise o kişileri kabul etti. kendimi yoklukta tercih edilen kadınmışım gibi hissediyorum bazen. sorunu kendimde aramaya başladım. hepsi aynı olamaz, bende bir problem olmalı diye düşünüyorum. belki fazla kilolarımdandır, belki pek güzel olmadığımdandır, belki karakterim sandığımdan da kötüdür. sebebini anlayamıyorum.