Söyleyemediğin her şey.

Tera fonunda para yatirmistiik, SPK tasfiye aldi ve paramız kandı. Artık eve giderek tartışıyoruz, kimsenin hatası yok ama herkes biribirine öfkeleniyor. Bu stres ailesini bozacak gibi hissediliyor. Bu durumu nasıl cozebiliriz?

Tek başıma yaşayamıyorum, ebeveynlerimin evinde oturuyorum. Kira fiyatları üç katlandı, maaşım yeterli değil. Eve taşınmak benim için bir hayal gibi, her gün o hayal bozuluyor. Bu derdi buraya bırakayım.

Üniversiteyi bitirdim ama 10 aydır iş arıyorum. Her güne 20 ilana başvuru yapıyorum, cevap yok. Eğitimim yetersiz mi, yaşıyım mı? Ailem sıcak çay getirip "nerede hata yaptın" diye soruyor. Ben de bilmiyorum, sadece boşta oturuyorum.

Yapacak daha iyi bi şey olmadığı için doktoraya başladım. Hiç motivasyonum yok. Nefret ediyorum. Ama biterse de daha büyük bi yalnızlığa gömüleceğim. Rezalet bi durum.

Online olarak bi adamla tanıştım yaklaşık beş aydır konuşuyoruz. Hep insanlar nasıl internetten görmediği insanlardan hoşlanabilir diye düşünürdüm. Ama gerçekten oluyormuş. Amerikada yaşıyor. Vizem olsa gidip görme mallığını çoktan yapmıştım. Sanki durum yete…

43 yaşındayım, iş arıyorum ama kimse geri dönmüyor. Yaşımla ilgili sorular soruluyor, deneyimim yetersiz gibi görünüyor. Bu dert beni yoruyor.