Son 30 günde en çok okunan ve konuşulan paylaşımlar.
Dershaneye giderken fiziksel olarak çok yorgunum. Her gün aynı rutin, aynı kitaplar, aynı sorular. Ama sonuç yok. Bu boşluk beni yoruyor.
Eşimin fiziksel dokunuşu artık beni etkilemiyor. Onu sevdiğimi biliyorum ama cinsel bir çekimim kalmadı.
Kış akşamları tek başıma, dokunulan bir cilt yok, sadece bu boşluk var. Telefonu açarım ama kimseyle konuşmak istemiyorum.
Ofis ortamında fiziksel temas yok, sadece ekranlar ve soğukluk. Kolleğimle el sıkışmıyoruz, bağrını basmıyoruz.
Anonim bir dokunuş, sadece bir gece. İsmi sorulmadı, numarası alınmadı. Sabah kalkınca kalktı, geri dönmedi. Bu anonimlik beni rahatlattı ama aynı zamanda çok yalnızlaştırdı.
Tek odada yaşarken fiziksel olarak tek başıma. Dokunulan bir cilt yok, sadece bu boşluk var. Eve taşınma hayalimi bırakmışım gibi.
İş ararken fiziksel olarak çok yorgunum. Her gün evden çıkıp ilanlara bakıyorum ama cevap yok. Bu boşluk bunu daha da kötüleştiriyor.
Ofis ortamında fiziksel temas yok, sadece ekranlar. Kolleğimle el sıkışmıyoruz, bağrını basmıyoruz. Bu soğukluk bana uygun değil ama alıştım gibi görünüyorum.
Kimse beni gerçekten tanımıyor mu? Herkes beni bir maske gibi görüyor ama gerçek ben bu değil. Bu maskeyi çıkarmak istemiyorum ama aynı zamanda çok yorucu.
Anneannemin elinin sıcaklığını hatırlamak. Onun dokunuşu beni rahatlatıyordu. Artık o yok, sadece anı kalmış. Bu anı beni aynı zamanda mutlu ve uzgun yapıyor.
Panik atacam, duvara göz koyup nefesimi tutuyorum. Kimseye söylemiyorum bu duyguları. Zayıf çıkarmak istemiyorum ama içim boş. Bir yardım, bir ses duymak istiyorum.
Sabah uyandığımda ilk şey bu boşluk hissi. Yanımda kimse yok, telefonumda hiç mesaj yok. Gün boyunca iş yoğunluğunda unutabiliyorum ama akşam geldiğinde tekrar başlıyor. Bu yalnızlık artık alışkanlık oldu gibi.