alpolur

Sabah uyandığımda ilk şey bu boşluk hissi. Yanımda kimse yok, telefonumda hiç mesaj yok.

Anonim bir dokunuş, sadece bir gece, sadece bir an. İsmi sorulmadı, numarası alınmadı. Sabah kalkınca kalktı, geri dönmedi.

Gün içinde ofis stresiyle boşalırım, eve gidince eşimeyle fiziksel olarak uyuşmuyoruz. O beni sarılmak ister ama ben uzak dururum. Bu fiziksel boşluk giderek büyüyor. Ne yapmalıyım? Bu dert evimi parçalıyor gibi.

Her şey iyi gibi görünsün ama içim boş. Gülüyorum ama gözlerim yaşlı, konuşuyorum ama sesim çıkmıyor. Bunu itiraf etmek zayıflık olmaz diyorlar ama içimde öyle hissediyorum. Yardıma ihtiyacım var ama isteyemiyorum.

Merhabalar ben kendimi bildim bileli hep yalnız oldum ama bu son bir kaç senede bu daha da fazla arttı hayatımda tek değer verdiğim insan olan annemin bile önceliği olmadım ilişkilerimi saymıyorum bile hiç bir zaman verdiğim değer ve sevgi kadar sevilmedim ya…