Yalnızlık Odası
Burada kimse "biraz dışarı çık" demiyor. Yalnızlığını olduğu gibi anlatabilirsin; okuyan biri aynı şeyi hissetmiş olabilir.
Bugünün cümlesi
En son ne zaman biri seni gerçekten duydu?
Kış akşamları sıcak bir yorgan altında tek başıma… Dokunulan bir cilt yok, sadece bu boşluk var. Telefonu açarım ama kimseyle konuşmak istemiyorum. Bazen yüzümü serpiştirememek için duvara bakıyorum. Bu yalnızlık ağır, özellikle geceleyin. Kimse beni birlikte…
İş seferi, tek odada. Pencereyi açtım, şehrin ışıkları… O gün geçen hafta tanıştığım biriyle karşılaştık koridorda. Göz küsüp odama davet ettim. Sadece o gece, sadece o dokunuşlar. İsmi sorulmadı, numarası alınmadı. Sabah kalkınca yatağı boş, sadece onun koku…
Anonim bir dokunuş, sadece bir gece. İsmi sorulmadı, numarası alınmadı. Sabah kalkınca kalktı, geri dönmedi. Bu anonimlik beni rahatlattı ama aynı zamanda çok yalnızlaştırdı.
Tek odada yaşarken fiziksel olarak tek başıma. Dokunulan bir cilt yok, sadece bu boşluk var. Eve taşınma hayalimi bırakmışım gibi.
Kimse beni gerçekten tanımıyor mu? Herkes beni bir maske gibi görüyor ama gerçek ben bu değil. Bu maskeyi çıkarmak istemiyorum ama aynı zamanda çok yorucu.
Panik atacam, duvara göz koyup nefesimi tutuyorum. Kimseye söylemiyorum bu duyguları. Zayıf çıkarmak istemiyorum ama içim boş. Bir yardım, bir ses duymak istiyorum.
Sabah uyandığımda ilk şey bu boşluk hissi. Yanımda kimse yok, telefonumda hiç mesaj yok. Gün boyunca iş yoğunluğunda unutabiliyorum ama akşam geldiğinde tekrar başlıyor. Bu yalnızlık artık alışkanlık oldu gibi.
Eşimle son kez fiziksel olarak ne zaman yakınlaştığımı hatırlamıyorum. Aylar geçti, yıllar belki. O elinin sıcaklığı, o nefes… Hepsi anımsayan bir hafıza gibi. Ben mi değiştiim, o mu? Bu soruyu kimseyle paylaşamıyorum.
43 yaşındayım, iş arıyorum ama kimse geri dönmüyor. Yaşımla ilgili sorular soruluyor, deneyimim yetersiz gibi görünüyor. Bu dert beni yoruyor.
Kış akşamları tek başıma, dokunulan bir cilt yok, sadece bu boşluk var. Telefonu açarım ama kimseyle konuşmak istemiyorum.
Tek odada yaşarken fiziksel olarak tek başıma. Dokunulan bir cilt yok, sadece bu boşluk var. Eve taşınma hayalimi bırakmışım gibi.
Kimse beni gerçekten görmüyor mu? Herkes beni bir maske gibi görüyor ama gerçek ben bu değil.